Op 12 augustus ‘26 rijden Pia en ik een goeie twee uur van Ana’s camping naar Torres de Segre, een plek in de buurt van Lerida, om de totale zonsverduistering te zien. We denken dat we, ver genoeg verwijderd van de stad, een rustig plekje voor onszelf zullen hebben — dat blijkt al snel een misrekening. Zodra we aankomen bij de soort-van-kapel, zien we andere auto’s toestromen en parkeren tussen de wijngaarden. Iemand heeft zelfs een discobar opgezet vlakbij de kapel; gekke toestanden.

We zoeken dan maar een plaatsje wat verderop. Het spektakel begint even later. Een tijdlang prutsen we met onze brilletjes — leuk, maar niet meer dan dat. Echt bijzonder is het niet meteen.

We houden onze fototoestellen klaar voor de totale eclips, maar zodra het laatste schijfje zon écht verdwijnt, vallen onze monden open. In enkele ogenblikken valt de duisternis, letterlijk. Fotograferen komt er niet meer van. We staren alleen nog naar het kosmische tafereel dat zich openbaart: waar de zon zo-even nog stond, hangt nu een levend, zwart oog dat alle aandacht naar zich toe zuigt. De hypnose duurt niet lang, amper een minuutje, maar slaat in als een bom. Pia en ik krijgen tranen in de ogen. We kunnen niet geloven wat we zien. Even snel als het gekomen is, is het ook weer weg: het licht schuift rechts terug over het landschap, en zodra de eerste nieuwe zonnestraal verschijnt, is de magie voorbij.

Niet veel later vertrekken we. Het heeft weinig zin om verder te kijken naar de gedeeltelijke verduistering. Bij een eclips is het 100% of niets. Vergeet die brilletjes: het enige wat telt is de totaliteit. Het is een heel bijzondere gebeurtenis. Ik ben blij dat ik het heb meegemaakt. Niets kan je voorbereiden op hoe het in werkelijkheid is.

Claude geeft me een mooie beschrijving van de overweldigende gevoelens die mensen krijgen bij een totale eclips:

There’s something about totality that seems to bypass the rational brain entirely. People describe an involuntary gasp, tears, or even a kind of primal fear response right as the last sliver of sun disappears and the corona flashes into view. Seasoned astronomers who’ve seen a dozen eclipses still report goosebumps and welling up every single time.

Part of it seems physiological. The rapid temperature drop, the eerie quality of light, animals going quiet, your pupils adjusting to sudden dusk in the middle of the day. All of that hits ancient parts of the brain that process threat and awe well before your conscious mind can say “oh right, it’s just orbital mechanics.” Psychologists studying so-called eclipse chasers actually use the term “the totality effect” for this intense, almost overwhelming emotional response, and it’s been compared to the feeling people describe during profound religious or transcendent experiences.